گزاره هایی برای اندیشیدن

گزاره هایی برای اندیشیدن

| فیلمنامه نویسی آپادانا 0 نظر

قسمت هفتم


خانواده و دارایی


جامعه عصر ساسانی جامعه ای مبتنی بر خانواده و دارایی بود.چند همسری امری رایج بود و مردان گذشته از زنان عقدی ،زنان غیرعادی نیز می گرفتند.کنیزان زر خرید و زنان اسیر نیز بودند که چاکر زن خوانده می شدند.زن می بایست کورکورانه فرمانبردار همسرش باشد ،اما زن ایرانی مقامی شامختر از زنان دیگر نواحی شرقی داشت.غالبا زن و مرد را در کودکی به هم نامزد می کردندو به مردان سفارش می شد که در جوانی همسر گزینند
...مقررات این دوره که سنتی دیرینه بود نسبتا بر ما مبهم است.ظاهرا ازدواج به پنج شکل انجام می گرفت.نخست،زنی که با رضایت والدینش به خانه شوهر می رفت فرزندانی که او برای شوهرش به دنیا می آورد در دو جهان به همسرش تعلق داشت او را پادشاه زن ((زن ممتاز)) می خواندند.

دوم،زنی که تنها فرزند خانواده بود اواغ زن ((زن تنها فرزند)) خوانده می شد فرزند اول این زن را به والدینش می دادند تا جای دختری را که خانواده را ترک گفته بود بگیرد از این هنگام وی را نیز مانند زن نخست ممتاز زن می گفتند.

سوم،اگر مردی در سن ازدواج بود و مجرد می مرد ،خانواده اش به زنی بیگانه جهیزیه می دادند و به همسری مردی بیگانه درمی آوردند، این زن را سذر زن یا همسر خوانده می نامیدند.نیمی از فرزندان او را به مرد مرده که می بایست در جهان دیگر شوی او باشد تعلق داشت و نیمی دیگر از آن شوهر زنده بود.

چهارم،بیوه ای که دوباره به خانه بخت می رفت چاکر زن نام داشت .اگر او از شوهر اولش فرزندی نداشت وی را همانند همسر خوانده می دانستند و نیمی از فرزندانش که از همسر دوم می زایید به شوی نخست او که می بایست در جهان دیگر به همسریش درآید تعلق داشت.

پنجم،زنی که بی رضایت پدر و مادرش ازدواج می کرد فروتر از دیگر زنان بود.این زن را خودسرای زن (زنی که خود خانه ای بنا کرد)می گفتند.او نمی توانست از والدینش ارث ببرد تا آنکه پسر بزرگش به سن بلوغ می رسید و به او در نزد پدرش مقام ((ممتاز زن )) می بخشید.
کتاب ایران و تمدن ایرانی
کلمان هوار صفحه ۱۸۴ و ۱۸۵
تهیه شده توسط ،دپارتمان فیلمنامه نویسی کالج سینمایی آپادانا،اسرافیل شیرازی

تصویر مربوط به بازدید از گوردخمه عصر ساسانی  یزد